بر مبناى تعبّد و التزام به احكام دين و عمل به وظايف شرعى استوار است . در اين مكتب در عين اين كه مصالح تشريع احكام از نوع منازل و مقامات سلوك معنوى محسوب مىشود ، هرگز گذشتن از منزلى به معنى سقوط احكام تعبّدى آن نيست و به اين ترتيب ، جدايى شريعت و طريقت ، مقبول نمىباشد . عرفان ابا عبدالله ( ع ) آميخته با حماسه و جهاد است . در حالى كه شمشير مىزند ذكر خدا مىگويد و هر چه مصائب بيشتر مىشود چهره‌اش برافروخته‌تر مىگردد . عشق بازى امام حسين ( ع ) با معبود خويش و بيانات حضرتش در اين زمينه بيش از آن است كه در اين مختصر بگنجد و شايسته است كار مستقلى در اين زمينه صورت گيرد . لكن به دو نمونه از آنها اشاره مىكنيم . امام ( ع ) هنگام عزيمت از مكّه به كربلا در خطبه‌اى پس از حمد و ثناى الهى و اعلام اشتياق خودش به لقاء خدا فرمود : رِضَىَ اللَّهِ رِضانا اهْلَ الْبَيْتِ ، نَصْبِرُ عَلى بَلائِهِ وَ يُوَفّينا اجْرَ الصَّابِرينَ . . . « 1 » رضايت و خشنودى خدا ، رضايت و خشنودى ما اهل بيت است ، بر بلا و گرفتارى كه از جانب اوست صبر خواهيم كرد و او به ما پاداش اهل صبر را عطا خواهد فرمود . . . . امام حسين ( ع ) براى رسيدن به رضوان الهى و خشنودى حضرت حق ، خود را به كام ناملايمات و خطرات افكند و هرگز در برابر مشكلاتى كه برايش پيش آمد از پا درنيامد و سخنى نگفت كه نشانه عدم رضايت باشد ؛ بلكه در آخرين ساعات عمر شريفش نيز خطاب به يارانش فرمود : اى عزيزان ! صبر كنيد ، مرگ جز پلى نيست كه شما را از سختى و گرفتارى به بهشت وسيع و نعمت‌هاى دائم منتقل مىكند « 2 » . . . چه كشته شويم ، چه پيروز گرديم ، آنچه را خدا براى ما مقدّر كرده باشد ، آن را خير مىبينيم . « 3 »

--> ( 1 ) - كشف الغمّة ، ج 2 ، ص 239 ؛ مقتل الحسين ، مقرّم ، ص 166 . ( 2 ) - موسوعة كلمات الامام الحسين ( ع ) ، ص 482 . ( 3 ) - اعيان الشيعه ، ج 1 ، ص 597 .